برو بالا

    معماری در فضاهای برزخی

    توسط بنای برتر ۱۳۹۸-۰۸-۳۰

    فناوری چگونه میتواند روش استفاده از فضای بلااستفاده را تغییر دهد.

    مکان هایی که در انتظار هستیم، یا زمان را می گذرانیم، ساختارها و سازه هایی با معماری خوب اهمیت پیدا می کنند. در اتاق های انتظار در فرودگاه ها، دفاتر دولتی و یامطب پزشکان در مکان هایی که به آن می گریزیم تا کار نکنیم و در مکان هایی که با استفاده از تکنولوژی جدید یا تکنیک های مدیتیشن باستانی برای رسیدن به خود ایجاد نموده ایم، مرزها نقش پیدا می کنند. ما بیشتر وقت خود را در چنین فضاهایی صرف می کنیم. آنها عالم بین جهنم واقعیت روزمره و بهشتی از فضای اجتماعی مجازی هستند. معماری این فضاهای نسبتا آزاد چگونه است و چطور بایدآنها را طراحی کنیم؟ این فضاها راجع به آینده معماری چه چیزی به ما می گویند؟

    هیچ مرزی برای این دکوراسیون ها وجود ندارد.

    در نگاه اول، چیز زیادی برای گفتن ندارند. آنها فضایی هستند که سلسله مراتب یا کانون تمرکز کمی دارند. آنها اغلب هیچ مرزی ندارند، زیرا در جایی بین راهرو و یک اتاق قرار دارند. این فضاها با مواد پلاستیکی و دیگر مواد ساخته ی انسان ایجاد می شوند و برای بدن در حال کار یا در حال استراحت است، ساخته نشده اند بلکه برای بدنی که روی صندلی نشسته ساخته شده اند. آنها به جای آرامش، مکان اضطراب هستند. با این حال، آیا آنها زیبایی عجیب و غریبی ندارند؟ تا به حال، تاریخچه معماری به طراحی فضاهایی محدود شده بود که یک هدف دارد. ساختمان ها قلعه ها و کاخ ها، تئاتر ها و موزه ها هستند. اتاق های طراحی معماران به گونه ای است که می توانیم بخوابیم، غذا بخوریم یا کار کنیم. ساختار چنین فضاهایی، و همچنین مواد و ابعاد آنها، صرف نظر از نحوه ورود به آنها، جایی که نور می آید و یا تجهیزات آنها، با چنین کاربردهایی تعریف شده است. آنها ازلحاظ تعریف نیز محدود شده اند. بدیهی است، همواره مکان هایی در این میان بوده است. برخی فضاهایی که بیش از بقیه دوست داریم، حیاط و ایوان و همچنین سرسراهایی وجود دارند که اغلب کارهای واقعی در آن انجام می شود و معماری، خود و اهداف خود را برای شما معرفی می کند و در عالی ترین شکل آن است. جایی ما بین درون و بیرون، آنها با سایه های واقعی و خارق العاده پر شده اند. در اینجا شما کاملا در این جهان نیستید و درعین حال کاملا در یک خانه نیستید. با این حال، در طول چند دهه گذشته فضاهای در این بین به چیزی متفاوت تبدیل شده اند. ریشه ی فضاهای برزخی در اتاق های انتظاری که با توسعه حمل و نقل عمومی ایجاد می شود و در محل های انتظاری که مجبورید منتظر بمانید تا رؤسای ادارات شما را ببینند یا فرم های شما را بگیرند، نهفته است. آنها همچنین از کافه ها و فضاهای نیمه عمومی در اطراف فروشگاه ها تشکیل شده اند که شما بیش از یک قهوه در آن در انتظار بوده اید. این فضاها برای مثال ازسرسرای تئاتر و یا فضاهای نیمه گرم حمام ها نیز متفاوت هستند. در این فضای برزخی جدید، فقط صبر می کنید.

    فضاهای برزخی به اندازه کافی انعطاف پذیر هستند؟

    به این ترتیب، فضاهای برزخی معادل ثابت حباب های شفافی هستند که ما با خود حمل می کنیم. ما در فضای عمومی یا خصوصی ساکن نیستیم، بلکه جایی بین این دو هستیم، تجربه های خود مانند موسیقی را به اشتراک می گذاریم، و یا با شبکه های دوستان خود در رسانه های اجتماعی درارتباط هستیم و به گفتگو می پردازیم. در واقع، هرچه زمان می گذرد ، تقریبا چیزی متوجه نمی شویم. این معماری که با تکنولوژی فرا زمانی مجهز شده است تاکنون از توجه و توانایی های طبقه بندی معماران فراتر رفته است.در نتیجه فضاهای برزخی فرصت دو وجهی را ارائه می دهند: از یک طرف، ما باید به طور جدی به فضاهای فیزیکی نگاه کنیم که در آن وقت بیشتری صرف می کنیم، که در عین حال در مجموع، بسیاردلهره آور است. از سوی دیگر، ما بایدچنین فضاهایی را بعنوان نمونه هایی برای مرز بعدی تحقیقات معماری، فراتر از مرزهای مکان، عملکرد، اجتماع سنتی یا ساختار فیزیکی ببینیم. می توانیم فضاهای برزخی را به عنوان بی هدفی هدفمند یببینیم که اشکال جدید جامعه ما به آن نیاز دارد. می توانیم در یک زمان در دسترس باشیم و یا خارج از آن قرار بگیریم. فضاهای برزخی هر دو بسیار واقعی و درعین حال کاملا غیر واقعی هستند. آنها می توانند فرصت های بسیاری را در اختیارما قرار دهند. آیا معماری می تواند برای این فضاهای برزخی به اندازه کافی انعطاف پذیر باشد؟